Liturgie Gevers-van Rooij

Liturgie

voor de afscheidsdienst van

Jo Gevers - van Rooij

☆ 6 april 1937 † 23 april 2020

op donderdag 30 april om 11 uur in de

H. Clemenskerk te Nuenen

De dood is niets.

Ik ben slechts naar de andere kant.

Ik ben mezelf, jij bent jezelf.

Wat we voor elkaar waren, zijn wij nog altijd.

St. Augustinus

Voorganger: Rita van Eck

Uitvaartverzorger: Tanja Ilbrink – van der Stappen Uitvaartverzorging

Binnenkomst en Zegening

door de voorganger, begeleid door Kees, Guus, Vern, Ivo en Florian

Lied: Morning Mood, Peer Gynt, suite Nr 1 - Edvard Grieg

Welkomswoord

door voorganger

Ontsteken van Het Licht

door Ida, Julia, Maxime, Nona, Louise en Verena

Lied: Hallelujah – Davina Michelle

Well I've heard there was a secret chord
That David played and it pleased the Lord
But you don't really care for music, do you?
Well it goes like this

The fourth, the fifth, the minor fall and the major lift
The baffled king composing Hallelujah

Hallelujah

Well your faith was strong but you needed proof
You saw her bathing on the roof
Her beauty and the moonlight overthrew ya
She tied you to her kitchen chair
And she broke your throne and she cut your hair
And from your lips she drew the Hallelujah

Hallelujah

But baby I've been here before
I've seen this room and I've walked this floor
You know, I used to live alone before I knew ya
And I've seen your flag on the marble arch
And love is not a victory march
It's a cold and it's a broken Hallelujah

Hallelujah

Well there was a time when you let me know
What's really going on below
But now you never show that to me do ya
But remember when I moved in you
And the holy dove was moving too
And every breath we drew was Hallelujah

Hallelujah

Maybe there's a God above
But all I've ever learned from love
Was how to shoot somebody who outdrew ya

And it's not a cry that you hear at night
It's not somebody who's seen the light
It's a cold and it's a broken Hallelujah

Hallelujah

Stilte aan bed

door Marian en Margo

Het is stil in kamer Kolenboer 221. Daar bij het eerst raam met de orchideeën. De zon schijnt binnen en jij ligt rustig te slapen.

Je ademhaling lijkt een muziekstuk. Niet de muziek, maar de stiltes zijn belangrijk. Je adem horen wil zeggen dat je er nog bent. Het wegblijven ervan brengt onbewust een spanning teweeg. Bijna ondraaglijk. Tot je adem terug is en voor nog even leven zorgt.

Ik hoor de wind, er komt een briesje binnen. Het ruikt hier fris, en een beetje zoetig. Ik laat de kaars met granaatappelgeur nog even branden.

Ik voer gesprekken met je. Ik praat over jouw leven. Jij, als klein meisje, buiten op pad. Jij als tiener, met de wens om boerin te worden. Jij zucht en reutelt. En zo krijg ik antwoorden.

Moeder werd je, en boerin. Een groot gezin, waarin ieder zijn taak had. We leefden met de seizoenen. Verse groenten uit de moestuin. Vlees van eigen beesten. Altijd genoeg voor nog een bord, voor eenieder die aanschoof.

Ik luister naar een kreun. Wat een kracht. Kracht naar kruis, zei jij altijd. Het is je tijd. Dit is jouw proces. Wij volgen, heel natuurlijk, jouw weg. Wijs ons het ritme, mam. We zullen je opvangen als het zover is.

Dit is je laatste nacht. Hier stopt de dans en is het stil…..

Niet meer rennen…. Niet meer willen zonder kunnen.

We laten je los. Walther laat je gaan.

Bedankt voor alles.

Pap, neem haar maar met je mee.

Lied: When I need a friend – Coldplay

Holy, holy, dove descend

Soft and slowly,

When I’m near the end

Holy, holy, God defend

Shield me, show me,

When I need a friend

Slowly, slowly, violence end

Love reign o’er me

When I need a friend

Outro van de film ‘Everything is incredible’

Hombre, mire,

Kijk, man

Ah, proporiamente

Het zit zo

Para toda la gente ha sido motivo de burla

Alle mensen hebben er de spot mee gedreven

Porque todo el mundo piensa que es un cosa imposible

Omdat iedereen denkt dat het onmogelijk is

Que es cuestión de locos

Dat het waanzin is

El problema es que todo es increíble

Maar het probleem is dat alles ongelofelijk is

Y la gente no lo acepta

En dat mensen dat niet accepteren

Korintiërs 13, 1-7

door de voorganger

De liefde. Zonder liefde is alles zinloos.

1. Als je geen liefde hebt voor anderen, zijn je woorden zinloos. Zelfs al laat de heilige Geest je alle talen van de wereld spreken, en ook nog de taal van de engelen.

2. Als je geen liefde hebt voor anderen, beteken je niets. Zelfs al laat God je zijn boodschap bekendmaken en krijg je van hem al zijn geheime kennis. En zelfs al heb je zo’n groot geloof dat je bergen kunt verplaatsen.

3. Als je geen liefde hebt voor anderen, dan is alles wat je doet, zinloos. Zelfs al verkoop je je bezit, en geef je het geld aan de armen. Zelfs al sterf je in het vuur, omdat je je leven geeft voor de goede zaak.

Wat is liefde?

4. Liefde is: geduldig en vriendelijk zijn. Liefde is: niet jaloers zijn, niet vertellen hoe goed je bent, jezelf niet belangrijker vinden dan een ander.

5. Liefde is: een ander niet beledigen, niet alleen aan jezelf denken, geen ruzie maken en geen wraak willen nemen.

6. Liefde is: blij worden van het goede, en een hekel hebben aan het kwaad.

7. Door de liefde verdraag je alles wat er met je gebeurt. Door de liefde blijf je geloven en vertrouwen. Door de liefde blijf je altijd volhouden.

De liefde zal nooit verdwijnen

Herinneringen aan Jo

door Maria, Nelly, Anneke, Ida en Julia

Anneke:

Namens Walther: Mijn steun en toeverlaat tijdens de ziekte van Ton en later. We hebben nog een fijne tijd gehad en samen veel kunnen ondernemen met onze kleinkinderen. “Elk uur dat ze langer leeft is er een teveel, maar ik kan d’r geen minuut missen.” Jo, Dank voor alles.

Namens de kinderen: Ons mam heeft ons een hele fijne jeugd gegeven achter in de Beekstraat. Haar droom was een boerenbedrijf met een skön toffel volk. En die droom kwam uit. Ga d’r mar aanstaan, 5 kinderen krijgen in 7 jaar tijd. En dat in een tijd dat er nog geen wegwerpluiers waren.

Op foto’s uit die tijd vormen we een mooi rijtje. Net als in The Sound of Music.

Ons mam deed de varkens en ze had een eigen moestuin. Ons pap deed de koeien en het land. Samen met inwonende opa en oma Gevers waren we met z’n negenen, maar door familie, vriendjes en vriendinnetjes waren we vaker met veel meer. Alles kon en mocht bij ons. We speelden altijd buiten. We bouwden hutten bij de kuil en in het bos.

We leefden met de seizoenen. In juli was het kersentijd en in augustus bramentijd. Iedereen hielp mee met plukken en inmaken. Het toetje was vaak yoghurt met kersen of bramen. Of gekookte pudding van melk die een van ons uit de melktank moest halen. Een volle twee liter kan zodat we er ’s ochtends ook nog Bambix of Brinta van kregen met flink wat scheppen suiker erin. In de zomer was het hard werken. Het hele gezin moest helpen met buizen verleggen en de hooipakken binnenhalen. Die traditie wordt ook nu nog voortgezet, maar dan met kleinere stropakjes.

Ons mam stond altijd voor iedereen klaar. Toen wij alle vijf bij de ponyclub waren, ging ze mee op ponykamp om te koken. Ze bracht ons ‘s morgens vroeg naar concours en kwam ‘s middags samen met ons pap terug om te kijken naar de parade en het springen

Ponykamp was voor ons de zomervakantie. Naar het buitenland gingen we nooit. Wel logeerden we bij de familie Verschuren in Dinther en omgekeerd. En bij mooi weer gingen we met z’n allen zwemmen bij de Kienehoef in Rooi of naar De Bergen in Wanroij.

Ons mam was er een van Van Rooij, een boerendochter uit de Papenvoortse Heide. Ze had thuis geleerd om hard te werken. Eenzelfde instelling verwachtte ze later ook van ons. Wilden we gaan stadten op zaterdag, dan moesten we eerst de hele bovenverdieping poetsen en stofzuigen. Dat winkelen eindigde dan vaak in kijken, kijken, niet kopen: Even langs de stoffenzaak De Greef in Stiphout en ze maakte alles na wat ze in de stad had gezien. Wat haar ogen zagen konden haar handen maken. Vooral met de naaimachine. Daar heeft ze heel wat uurtjes achter gezeten. Alles maakte ze zelf. Ze had geen patroon nodig. “Trek je broek eens uit dan knip ik hem even na”, zei ze dan. Maar ook gordijnen, stoelhoezen, autohoezen, carnavalskleren en zelfs Josette’s trouwjurk.

Iedere week ging ons mam ook volksdansen bij de KVO. Ze werd zelfs volksdansleidster en samen verzorgden ze in de regio vele optredens. Een andere hobby was kantklossen. Vlechten voor gevorderden. Knap hoe ze die klosjes door haar vingers liet glijden en tegelijkertijd TV kon kijken.

De tuin was het paradepaardje van ons mam. Een saai grasveld toverde ze in een paar jaar tijd om tot een weelderige romantische tuin met kleurrijke borders, die niet zou misstaan in een tuinblad ze haalde de planten ook overal vandaan, niet alleen van het tuincentrum, maar bijvoorbeeld ook uit de kassen van Mondo Verde in Landgraaf: Haar handtas zat zó vol met stekjes.

Nadat we allemaal waren uitgevlogen, kreeg ons mam er moeite mee. Het lege nest syndroom. Ze kookte nog steeds voor vijf. Dus de hondjes troffen vaak nog een volle pot aan. Ze miste de gezelligheid. Toen enkele van ons gingen verbouwen, waren we meer dan welkom voor tijdelijk onderdak. Ook al duurde die verbouwing anderhalf jaar.

Ons mam was een lieve oma. Ze moest er lang op wachten maar in 1998 werd ze eindelijk oma, ze was toen al 61 jaar. Ze had al snel vaste oppasdagen Prachtig vond ze het. Als ze ergens kon vertellen dat ze 11 kleinkinderen had zag je haar stralen. We grapten ook vaak dat ons mam aan de tweede leg was begonnen, samen met Walther en zijn kleinkinderen.

Ons mam was eigenlijk niet zo’n prater. Ze was een vrouw van weinig woorden. Ze dacht meer in beelden en tekende dan ook altijd een situatieschets om haar verhaal kracht bij te zetten. Maar één keer per jaar schreef ze hele A4-tjes vol. Dat was voor Sinterklaasavond. Elk cadeau kreeg een eigen gedicht. Creatief zoals ze was hadden we ook geen dure poezieplaatjes nodig. Ons mam tekenden de prachtigste boeketten in de albums van vriendinnen.

Ons mam reisde altijd met ons mee via de Bosatlas. Alle routes werden door haar opgezocht en onthouden. Eenmaal thuis wist ze beter waar we waren geweest dan wijzelf.

Marian kocht een auto met zes stoelen nadat ons pap was overleden zodat ons mam meekon met haar gezinsuitjes en vakanties. Samen op vakantie naar Noorwegen en Zweden. Daar nam ze dan het koken op zich vaak geholpen door haar kleinkinderen. Ze genoot daarvan.

Na haar eerste hersenbloeding vocht ze zich terug. Moest revalideren in Wissehaege. Leerde weer praten en lopen, maar wat was ze veranderd. Ze was bozer en zei wat ze dacht. Zo schreef ze een lange brief naar de gemeente met een cc naar het NRC, ED en RdL met een betoog waarom er een openbaar toilet moest komen in het centrum van Nuenen. Een collega van mij ging bij haar op huisbezoek. Hij kwam bij mij terug en zei wat een prachtmens mijn moeder was. En…. hij vond dat ze gelijk had. Het toilet zou er gaan komen. Maar kort daarop kreeg ze haar tweede hersenbloeding, belandde in de rolstoel en was het te laat om er gebruik van te kunnen maken. Toen hebben we een rolstoelauto gekocht, zodat ze nog enkele jaren samen met Walther naar alle verjaardagen kon gaan. Op 9 maart zat je nog in ons midden op de verjaardag van Louise.

Ons mam leerde ons om trots te zijn op onszelf, zonder dat we langs onze schoenen gingen lopen. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Mede door haar opvoeding zijn wij geworden wie we nu zijn. Zelfstandig met groot verantwoordelijkheidsgevoel, gastvrij en harde werkers. Een dochter in de zorg, een dochter in de rechten, een dochter in de wetenschap en ik bij de gemeente. En ook mama’s droom krijgt opvolging. Na zoon Ad staat de 4e generatie al klaar voor het Nuenens melkveebedrijf Gevers. Begonnen door opa Janus als pachtboerderij in 1930 vieren we over tien jaar het 100-jarig bestaan. Dat maakt ons mam helaas niet meer mee.

Wij van de Gevers zijn van de langdurige relaties, we hebben allemaal partners die al decennia deel uitmaken van onze familie. We staan voor elkaar klaar in tijden van voorspoed maar ook in tijden van tegenslagen. We zijn een hechte familie waaraan jij aan het hoofd stond. Nu jij er niet meer bent moeten wij samen verder. Wij leven verder en geven jouw nagedachtenis door aan onze kinderen. Met in ons achterhoofd het gedicht uit jouw werkstuk uit begin jaren 50:

Leef niet voor niets

Als je iedere nieuwe dag,

Aanvangt met een gulle lach,

Als je met een blij gezicht,

Aan je werk denkt en je plicht,

Als je zonder veel gepraat,

Anderen helpt in woord en daad,

Als je steeds naar beter streeft,

Heb je niet voor niets geleefd.

Als je in je levensstrijd

Warmte om je hebt verspreid.

Als je iemand, die daar treurt,

Hebt getroost en opgebeurt.

Als je hielp waar je dat kon,

Aan wat licht en aan wat zon.

Als je een prachtig voorbeeld geeft,

Heb je niet voor niets geleefd.

Ida:

23 april 1998 werd ik geboren. Jij en opa Jan werden trotse opa en oma. De eerste fotoshoot op Bloem en Tuin tussen de kabouters. Samen poseren.

23 april is de dag dat wij ieder jaar mijn leven hebben gevierd. Dit jaar op mijn verjaardag heb jij je leven moeten laten gaan. Een leven met zoveel mooie herinneringen. Vanaf dit jaar is het onze dag.

In 2005 overleed opa Jan. Daarna ging je samen met ons op vakantie naar Noorwegen en Zweden. Samen ‘De Prekestolen’ lopen en uitwaaien op de boot.

We hebben een jaar samen met ons gezin bij jou gewoond. Op zondag frietdag betekende een lepel groente en een lepel friet. En kip met zelfgemaakte appelmoes uit de tuin. Al het groenafval ging naar de kippen en de boterhammen met paté waren voor de honden.

Wat ik me nog heel goed herinner is de avond dat je samen met Walther mij kwam ophalen in het klooster. Vooroplopend keek ik achterom en liepen jullie hand in hand. Thuis werd dit natuurlijk als eerste verteld waarop je op de eerstvolgende vakantie vertelde dat je verliefd was.

De vakanties samen met Walther volgden. Samen met Julia en Maxime naar de Veluwe. Avondwandelingen maken en daarna grondige teken controle want we zagen ze over de vloer wegkruipen.

Toen ik een ongelukje had gehad met de poort en mijn vinger zei je vanaf het begin dat er later nog een ring omheen moest. Zodra alles goed genezen was gingen we samen een ring uitzoeken. En mooi dat deze was.

Ik heb geluk gehad met zo’n oma zoals jij.

Dankjewel voor al deze mooie herinneringen.

Geef opa Jan een dikke kus.

Julia:

Nou ja hier sta ik dan, afscheid te nemen van de meest krachtige vrouw ik die ken! Mijn oma!! Een afscheid dat niet is zoals het hoort te zijn… ik sta nu voor een bijna lege kerk die eigenlijk toch wel helemaal vol had kunnen staan. Dat was hij zeker ook geweest als deze rare tijden nu niet speelde. Oma verdient ook een volle kerk, een volle kerk met alleen maar mensen die ontzettend veel van haar houden en op een mooie manier afscheid van haar willen nemen! Desondanks doen we dit nu samen met elkaar op een andere manier!

Mijn oma was oprecht de sterkste vrouw die ik ken. Niet alleen vanbinnen, maar ook in werkelijkheid. Deze vrouw had zo veel kracht in zich en dat liet ze tot kortgeleden ook altijd merken! Ze was een trotse boerin in hart en nieren! Stil zitten bestond niet in haar ogen. Oma was een vrouw die altijd actief bezig was in de stal of in de tuin. Als je haar dan ook kwijt was, moest je maar een rondje lopen door de tuin. Je moest dan op zoek naar billen die boven de planten uitstaken. Want ja, ze stond altijd krom in haar tuin, druk in de weer met haar planten.

Als je haar niet in de tuin kon vinden en de emmer was weg die langs de garage stond dan wist je dat ze mest was halen bij ons op de mesthoop. Ze kon zo wel 20 keer op en neer lopen om mest te gaan halen. Zo had ze ook haar eigen kas en moestuin waar ze van alles aan het verbouwen was. Het meeste wat ze verbouwde waren toch wel de peultjes. Iets wat ik dus echt niet lekker vond….

Wat ik dan wel ontzettend lekker vond en wat ook jarenlang een wekelijkse traditie was, dat was het soppen van lever in de pan met opa Jan samen. Iedere woensdag om kwart over 12 was mijn geluksmomentje van de week. Ik mocht na school naar opa en oma. Oma ging dan ‘s ochtends boodschappen doen en naar de slager. Hier haalde ze voor mij en opa altijd lever. Dit deed oma dan speciaal voor mij en opa bakken in de pan met extra veel jus. Zodat wij dit vervolgens heerlijk met wit brood en extra veel suiker op konden eten. Het lekkerste was dan altijd om op het laatst nog boterhammen in de pan te soppen en daar suiker op doen!! Dit was altijd een groot feest! Dit waren tijden, die zal ik nooit vergeten.

Net als al de honden die oma had. Dit was haar passie. Ik denk dat het record toch wel op 6 honden stond. Overal had oma honden liggen. In de garage, in de hondenren en in het kippenhok. Zoveel honden betekent ook ontzettend veel puppy’s. Het werd soms nog lastig om de puppy’s bij de juiste hond terug te leggen. Het allerleukste aan deze honden was denk ik toch wel dat het absoluut niet meer de knapste honden waren. Zo had je Simba en Zwartje, toch wel de lelijkste honden die ik ooit heb gezien. Sorry oma, maar ze waren echt lelijk. Het was zelfs zo, als je door het dorp liep, kon je precies zien aan een hond of hij van oma af kwam. Het voer van oma haar honden was de paté van de Aldi. Dan denk je ook, ja joh, daar is toch niks mis mee… maar ik hoefde die paté toch echt niet meer op mijn brood toen ik erachter kwam dat oma die altijd als hondenvoer gebruikte.

Jarenlang gingen pap, mam, ik en familie de Boer samen op vakantie in Ommel. Samen met opa kwam je hier ieder jaar een dag op bezoek op de camping. Dit kon dan echter niet te lang, want dan moest je bij ons thuis alweer de koeien binnen gaan doen. Samen met Nico Goosens. Je hield dan altijd 3 weken lang onze koeien in de gaten! Op de camping konden we dan altijd heerlijk uren naar de hertjes kijken samen met jou en opa. Bij deze hertjes werden altijd hele verhalen verteld!

Na het overlijden van opa in 2005 kreeg je een relatie met Walther. Je verhuisde naar de Dennenlaan en we zagen elkaar wat minder. Samen met Walther genoot je volop van het leven. Jullie gingen regelmatig samen wat gezelligs doen! En vaak mochten wij dan ook mee. Zo zijn Ida en ik mee geweest naar Frankrijk, een superleuke reis vol avontuur!! En zo ook ons tripje naar de Veluwe, weer een trip vol avontuur en helaas ook vol teken…. Ida en ik kwamen aan het eind van de dag thuis. We kwamen echter niet alleen. We hadden samen wel 1000 teken meegenomen. Heel het huisje zat vol met teken, zo kon oma op tekenjacht!

Zo zou ik nog ontzettend veel herinneringen naar boven kunnen halen. Wat heb ik veel meegemaakt met oma! Ik ben er trots op dat ik kan zeggen dat ik een kleinkind ben van mijn oma! Ik draag dezelfde passie voor de dieren en het boeren, die zij haar hele leven lang heeft gehad. Ik zal met alle trots het bedrijf voortzetten dat zij en opa hier ooit op de Prinsenweier zijn opgestart!

Walther, ik wil jou in het speciaal bedanken dat je oma met zo veel liefde hebt ontvangen en je al die jaren zo goed en met zo veel liefde voor haar hebt gezorgd! Wat jij voor oma hebt betekend daar zijn geen worden voor. Tot op het laatste moment ben je er altijd geweest voor haar! Het is niet altijd makkelijk geweest voor jullie beide maar niks hield jullie tegen! Ondanks dat oma altijd in een rolstoel moest zitten, gingen jullie overal op uit! Jullie genoten van het leven tot op het laatste moment. Bedankt voor het zijn wie je bent Walther en voor de liefde die je voor oma had!

Ik heb altijd gezegd dat oma al jaren vast zat ik haar eigen lichaam en nu is ze van haar strijd om te kunnen leven verlost. Het is goed zo. We zullen je ontzettend missen lieve oma! Dag oma!

Lied: Roller coaster – Danny Vera

Here we go
On this roller coaster life we know
With those crazy highs and real deep lows
I really don't know why

And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the road, you see
'Cause I know you're there with me

You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows

But I guess you know
Why I do what I do and where I go
I try to fill that empty space inside
But I can't do that without you

You're even with me in my dreams
I see a sail, the seven seas
I will try to find my way
You're always there tomorrow, you're always there tomorrow

Voorbeden en dankbetuiging

door Ellen en Josette

We zijn dankbaar voor wie Jo was en hoe wij haar door de jaren heen hebben gekend: een buitenmens, één met de natuur, trots op haar gezin en altijd gastvrij. Dat zij rust zal vinden bij de dierbaren die haar zijn voorgegaan: Opa en Oma Van Rooij, Opa en Oma Gevers, Ons Pap, Ton, Ome Toon en Tante Miet, Ome Ben, Ome Tinus, Ome Harry en Tante Jo, Ome Piet en Tante Mien, Ome Cor en Tante Mariet en Ome Albert. Laat ons bidden: